Odeszli od Nas, pamiętamy o Nich

prof. dr hab. inż. Katarzyna Kowal-Michalska

W dniu 7 sierpnia 2015 r. zmarła prof. dr hab. inż. Katarzyna Kowal-Michalska. Przegrała wielomiesięczną walkę z ciężką chorobą. Już nie będzie nam dane widywać jej szczupłej dystyngowanej sylwetki w murach Uczelni.
Prof. Kowal-Michalska urodziła się w Pabianicach w rodzinie Barbary i Edwarda Kowalów. Ojciec był absolwentem Wydziału Mechanicznego PŁ i przez pewien czas był zawodowo związany z Politechniką Łódzką prowadząc zajęcia dydaktyczne z konstrukcji maszyn. Profesor Katarzyna Kowal-Michalska ukończyła Politechnikę Łódzką w 1972 roku z wyróżnieniem uzyskując dyplom w specjalności ‘Systemy i Maszyny Energetyczne’. Po studiach pozostała na PŁ pracując w zespole prof. Jerzego Leyko w ówczesnym Instytucie Mechaniki Stosowanej, później po zmianach organizacyjnych w Katedrze Wytrzymałości Materiałów i Konstrukcji. Prof. Kowal-Michalska poświęciła całe swoje zawodowe życie Politechnice Łódzkiej jako nauczyciel akademicki zajmując kolejne szczeble zatrudnienia oraz zdobywając kolejne stopnie i tytuły naukowe. Już w roku 1976 obroniła doktorat na temat ‘stateczności dynamicznej powłoki walcowej poddanej jednoczesnemu skręcaniu i ciśnieniu zewnętrznemu’, a w 1995 złożyła pracę habilitacyjną poświęconą stanom zakrytycznym w obszarze sprężysto-plastycznym. Na stanowisko profesora nadzwyczajnego została powołana w 1998 roku, a tytuł profesora otrzymała w 2014 roku. Na przełomie lat 1981-1982 odbyła półroczny staż naukowy w Delft University of Technology pod opieką prof. Warnera Koitera oraz dwukrotnie w 1985 i 1987 roku staże na Strathclyde University w Glasgow. W latach 1999-2002 była prodziekanem ds. nauki Wydziału Mechanicznego PŁ. Przez wiele lat (1978-2009) była sekretarzem Zespołu Stateczności Konstrukcji Komitetu Budowy Maszyn PAN przyczyniając się do istotnego uaktywnienia jego działalności.
Tematyka stateczności konstrukcji - zarówno statycznej jak i dynamicznej, oraz zagadnienia stanów sprężysto-plastycznych w konstrukcjach cienkościennych były wiodącym obszarem jej zainteresowań naukowych oraz działalności badawczej. Efektem tej działalności było ponad 130 publikacji naukowych - w tym: kilkadziesiąt artykułów w renomowanych czasopismach naukowych, pięć monografii samodzielnych oraz współredagowanych, a także ponad 60 referatów naukowych. Przez kolejne edycje Sympozjum Stateczności Konstrukcji była aktywnym jego współorganizatorem pełniąc na przestrzeni lat różne funkcje: jako sekretarz, członek komitetu organizacyjnego i naukowego oraz jako wielokrotny współredaktor materiałów konferencyjnych Sympozjum. Pamiętam z jaką uwagą dobierała skład sesji plenarnych oraz ich przewodniczących. Była członkiem licznych Komitetów Naukowych cyklicznych konferencji naukowych oraz redaktorem wydań specjalnych czasopisma Thin-Walled Structures w latach 2003, 2007 oraz 2011. Uczestniczyła w 11 projektach naukowo-badawczych (grantach) pełniąc w nich czynną i wiodącą rolę. Jej kilka prac naukowo-badawczych znalazło praktyczne zastosowanie w przemyśle. Profesor Kowal-Michalska była aktywną recenzentką w czasopismach naukowych; zrecenzowała kilkanaście prac doktorskich i rozpraw habilitacyjnych (5), w tym także przygotowała 4 recenzje wydawnicze prac habilitacyjnych.
Jako nauczyciel akademicki brała udział w procesie kształcenia inżynierów mechaników oraz w poszczególnych latach i innych specjalności, prowadząc wszystkie rodzaje zajęć dydaktycznych: wykłady, ćwiczenia, laboratoria i seminaria doktorskie. Przygotowała lub zmodyfikowała programy kształcenia wytrzymałości materiałów, mechaniki ciała stałego, teorii płyt i powłok wprowadzając nowości z własnych badań naukowych. Prowadzone na wysokim poziomie zajęcia - także w języku angielskim, cieszyły się dużą popularnością wśród studentów. Wypromowała trzech doktorów nauk technicznych w dyscyplinie mechanika, z których dwóch jest profesorami uniwersyteckimi.
Profesor Katarzyna Kowal-Michalska była aktywna w Polskim Towarzystwie Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej, gdzie w latach 2004-2010 była Przewodniczącą Oddziału Łódzkiego, a od roku 2009 członkiem Prezydium Zarządu Głównego Towarzystwa. Od marca 2009 r. była Zastępcą Sekretarza Generalnego, a od czerwca 2010 Sekretarzem Generalnym PTMTS. Z funkcji tej zrezygnowała na ostatnim Zjeździe w maju bieżącego roku z uwagi na stan zdrowia.
Za osiągnięcia naukowe i aktywność organizacyjną była odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi, Nagrodą Ministra oraz kilkudziesięciokrotnie nagrodą JM Rektora PŁ. Zdobyła sobie niekłamany szacunek środowiska naukowego i zawodowego. Mogliśmy zwrócić się do Niej ze swoim problemem – naukowym, zawodowym czy osobistym, a Kasia zawsze potrafiła znaleźć wyważone, rozsądne rozwiązanie.
W życiu rodzinnym była kochaną i kochającą żoną, matką i babcią. Szczególnie dumna była z dwójki swoich wnucząt Zuzi i Antosia. Przywiązywała dużą wagę do rodzinnych więzi i tradycji. Interesowała się literaturą i polityką – zarówno lokalną Łodzi i Pabianic, jak i ogólnokrajową będąc na bieżąco w toczących się wydarzeniach. Szczególną pasją Kasi były zwierzęta. Hodowała z dużym zamiłowaniem konie oraz otaczała opieką psy - zwłaszcza te, które potrzebowały ludzkiej pomocy.
Na wieść o śmierci profesor Kowal-Michalskiej na ręce Kierownika Katedry Wytrzymałości Materiałów i Konstrukcji PŁ napłynęło wiele kondolencji, z których wersje mailowe zostały zamieszczone na stronie internetowej Katedry. Straciliśmy wzorowego nauczyciela, cenionego naukowca i życzliwego przyjaciela. Będzie nam tej przyjaźni bardzo brakowało.
Pogrzeb odbył się 11 sierpnia 2015 w Pabianicach.

doc. dr inż. Mirosław Banasiak

W dniu 10 grudnia 2012 r. zmarł Docent Mirosław Banasiak. Łodzianin - matka była nauczycielką, ojciec dziennikarzem. W latach wojny, po przymusowym wysiedleniu z Łodzi, mieszkał na wsi w powiecie łowickim. Od 14-go roku życia do wyzwolenia, to jest do 1945 roku, pracował jako robotnik przy budowach linii telekomunikacyjnych. Jednocześnie na tajnych kompletach kontynuował, rozpoczętą przed 1939 r. naukę w zakresie szkoły powszechnej i średniej. Po wyzwoleniu powrócił do Łodzi, zdał egzamin maturalny i w 1948 roku rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym PŁ.
Od tego momentu cała droga życiowa docenta Mirosława Banasiaka związana była z Politechniką Łódzką. Już w 1952 roku rozpoczął pracę w Katedrze Wytrzymałości Materiałów na stanowisku zastępcy asystenta, a studia na Wydziale Mechanicznym ukończył w 1954 roku. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1964 roku, zaś stanowisko docenta cztery lata później.
Docent Mirosław Banasiak był w latach 1971-1972 Prodziekanem, a w latach 1977-1981 Dziekanem Wydziału Mechanicznego. W latach 1972-1975 pełnił funkcję Prorektora Politechniki Łódzkiej.
W całym okresie swojej pracy na Politechnice pracował w Instytucie Mechaniki Stosowanej i Katedrze Wytrzymałości Materiałów i Konstrukcji. Był dyrektorem tego Instytutu w latach 1981-1986 i 1989-1991 o raz wieloletnim zastępcą dyrektora. Po przejściu na emeryturę w 1991 r. do 2010 r. nadal prowadził zajęcia z Wytrzymałości Materiałów.
W pamięci wielu pokoleń inżynierów mechaników i chemików zapisał się jako doskonały, choć wymagający dydaktyk.
Był redaktorem podręcznika „Ćwiczenia laboratoryjne z Wytrzymałości Materiałów” (I wydanie w 1971 r.), który po kolejnych modyfikacjach i uzupełnieniach (ostatnie wydanie – PWN, Warszawa 2000 r.) do dziś służy studentom Wydziału Mechanicznego. Był również współautorem skryptu i podręcznika „Zbiór zadań z Wytrzymałości Materiałów” (PWN, Warszawa 1996). Autor kilku artykułów i patentów oraz wielu niepublikowanych prac-ekspertyz wykonanych dla zakładów przemysłowych.
Docent Mirosław Banasiak był członkiem ministerialnego Zespołu Dydaktyczno- Naukowego Mechanika, a także członkiem licznych komisji programowych. Był także promotorem w jednym przewodzie doktorskim i wielokrotnie recenzentem rozpraw doktorskich.
Otrzymał szereg odznaczeń i wyróżnień - wśród nich - Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski i Odznakę Zasłużonego dla Politechniki Łódzkiej. Ostatnio wiele radości sprawiło mu nadanie przez Rektora i Stowarzyszenie Wychowanków PŁ Złotego Dyplomu Ukończenia Studiów.
Miał szerokie zainteresowania pozazawodowe. Był żeglarzem, uprawiał turystykę zagraniczną i krajową. Kochał puszczę nadnotecką, w której od lat spędzał letnie urlopy. Zgromadził imponujący zbiór książek, zwłaszcza literatury pięknej oraz zbiory filmów i fotografii, których był autorem. Interesowała Go historia rozwoju nauk technicznych i biografie ludzi je tworzących. Docent Mirosław Banasiak był człowiekiem niezwykle obowiązkowym i oddanym bez reszty pracy w Politechnice Łódzkiej.
Był koleżeński, zawsze chętnie służył pomocą, młodych pracowników wprowadzał w trudne arkany pracy dydaktycznej. Takim Go zapamiętaliśmy.
Pożegnaliśmy Go 17 grudnia 2012 na cmentarzu przy ulicy Rzgowskiej w Łodzi.

Współpracujemy z